Model A350-1000 może zazwyczaj pozostawać w powietrzu przez 17–18 godzin w standardowej eksploatacji komercyjnej bez potrzeby dodatkowego tankowania. Taka długotrwałość lotu pozwala mu pokonać około 8 700–9 000 NM z pełnym obciążeniem pasażerskim, co plasuje go wśród eksploatowanych obecnie samolotów dwusilnikowych o największym zasięgu. W wyspecjalizowanej konfiguracji ultra-dalekiego zasięgu granice te przesuwają się znacznie dalej. Airbus opracował zmodyfikowaną wersję A350-1000 na potrzeby projektu Sunrise, która jest zdolna do lotów bez międzylądowania trwających nawet do 22 godzin. Osiągnięcie takiego wyniku wymaga jednak istotnych kompromisów: mniejszej liczby pasażerów, ograniczenia ładunku oraz zwiększonej ilości paliwa, tak aby zmieścić się w limitach maksymalnej masy startowej. Napęd samolotu zapewniają silniki Rolls-Royce Trent XWB-97, których efektywność umożliwia osiągi wcześniej zarezerwowane dla maszyn czterosilnikowych. Linie takie jak Qatar Airways już dziś wykonują A350-1000 rejsy przekraczające 17 godzin, co pokazuje, jak blisko praktycznych granic możliwości znajduje się ten typ. Dla większości siatek połączeń A350-1000 jest solidnym „koniem roboczym” lotów dalekiego zasięgu. W wersji ultra-dalekiego zasięgu stanowi natomiast skrajną granicę tego, co współczesne lotnictwo komercyjne jest dziś w stanie utrzymać. Źródło: FlightDrama
Komentarze
Prześlij komentarz